Od Zuzi

  W celi zaczęło mi odbijać. Słyszałam różne rzeczy i widziałam kogoś. Co gorsza, był to Michael. Jakieś dziwne uczucie mówiło mi, że był to jakiś znak, lub po protu mam przewidzenia. Weaving zaczął się martwić moim stanem, bo wszystko nagle zwróciło się przeciwko mnie. Wszystko wskazywało na to, że jestem naprawdę szalona.
-Przepraszam, ale nie może pan tu wchodzić. - usłyszałam zdenerwowanego ochroniarza.
-To moja klientka, proszę pana.
  Mój prawnik tu jest.
  Przez przeźroczyste, plastikowe drzwi zobaczyłam go. Gale wszedł przez nie do celi, a ochroniarz za nim przepadł bez śladu.
-Gdzie ochroniarz? - spytałam zaskoczona.
  Uśmiechnął się tajemniczo, tak samo jak wczoraj.
-Co to za uśmiech?
-Uśmiech kogoś, do kogo należysz. - odparł zadowolony z siebie.
-Słucham?
-Michael podpisał papiery które dały mi władzę nad tobą.
-Jaka władza nade mną? Czy o to chodziło ze Scottem?
-Nie, tamta władza raczej ogranicza się do samego siebie i otaczającego go świata.
-Nie rozumiem. Jaki papier? Co Michael podpisał?
-Michael namówił cię do zabójstwa, bo chciałem sprawdzić, czy go posłuchasz. Byłaś tak przerażona, że, głupia, zrobiłaś to.
-Co to ma do rzeczy?
-To, że podpisując ze mną umowę, on stał się moim posłańcem, a ty moją własnością.
-Co to znaczy?
-Że jesteś moja. - odparł.

-Słucham?!
-Należysz do mnie. Coś jak seks zabawka. Nie nazywam się Gale. Mam wiele twarzy. Jestem miliarderem, prawnikiem, lekarzem, psychologiem, seksuologiem... jest ich wiele.
-Kim ty jesteś?
-Jestem także tym, czego każdy się boi.
-Czym?
-Śmiercią.
-Zabawne. Skończ głupkować...
-Uważasz, że kłamię? Scott jest moim następcą, tak czy siak ma inne geny. Jest czymś w rodzaju hybrydy, może sobie wybrać kim chce być, ale wiąże się z tym kara dla bliskiej mu osoby. Ja wybieram odpowiednie kary.
-Śmierci się zmieniają?
-Tak. Ja jestem nią najdłużej, i niedługo odejdę jako człowiek, wybierając jedno z żyć jakie będę chciał prowadzić do końca. Ty jesteś potrzebna.
-Do czego?
-Śmierć czerpie siłę, jakby moc, z czyjegoś cierpienia, radości, smutku, przyjemności. Przyjemność daje mi najwięcej, każdej śmierci daje najwięcej właśnie przyjemność. Ty jesteś pożądana przez większość facetów, ale tego nie wiesz. Poza tym, nic do ciebie nie czuję, nie mam uczuć. Jeśli jakaś kobieta wzbudzi w śmierci uczucia, to źle.
-Czemu?
-Wtedy ten ktoś jest najsilniejszy, ale z drugiej strony najbardziej pragnie bliskości drugiej osoby, staje się seksoholikiem, może tak chorym psychicznie, że pragnie śmierci nawet od osoby, która nie jest na nią gotowa. Jest wiele przypadków.
  Wstałam i odsunęłam się od niego.
-Wyjdź.
-Nic z tym nie zrobisz. Wybrałem cię.
-Miałam uciekać ze Scottem...
-Musiałem udawać tego dobrego, żebyś się zaciekawiła i wciągnęła. Scott będzie tylko przeszkodą. Tylko następca może mnie zabić, a on nim jest i dla mnie sprawia zagrożenie.
-ODSUŃ SIĘ! - krzyknęłam.
  Wstał i westchnął, jakby się powstrzymywał od czegoś.

-Mogłaś mnie nie prowokować...
-Słucham...?
  Nie zdążyłam dokończyć.
  Rzucił się na mnie, rozerwał moją bluzkę. Był niewiarygodnie silny.
-Mam tyle siły, że jednym dotknięciem mogę cię zabić.
  Przycisnął mnie do ściany i przegryzł wargę aż do krwi. Krzyczałam, a raczej próbowałam. Potrzebowałam pomocy, już,teraz, zaraz... ale nikt nie usłyszy.
-Mam tyle siły, że mogę robić co mi się podoba... z tobą. Nawet, jeśli tego nie chcesz. Musisz być mi posłuszna.
-Jesteś chory! - wrzasnęłam i odsunęłam go od siebie.
-Każdy kto jest na miejscu śmierci ma takie pożądanie. Jest gorsze od cierpienia, od samotności... pożądanie to kara dla śmierci za to, że nie jest człowiekiem. Za to, że ma taką pieprzoną pracę i za to, że nie umie nikogo pokochać. Scott też przez to może przechodzić... Nie możemy pozwolić na to, by twój przyjaciel się męczył... Uratuj go.
-Namawiasz mnie bym oddała ci się za jego życie?
-Niczego się nie dowie. Wybierze to co powinien.
-Co to znaczy?
-Nie ważne. - uśmiechnął się. - Jeśli mi się nie oddasz po dobroci...
-Zgwałcisz mnie. - wyprzedziłam go przerażona.
  Kiwnął głową zadowolony.
-Pomocy!!! - krzyknęłam a on westchnął zdenerwowany.
-Ja karzę kobiety w inny sposób...
-Zuza?! - usłyszałam głos na korytarzu.
-Scott?! - zawołałam go.
  Christian zniknął, a ja wybiegłam na pusty korytarz. Zobaczyłam z boku martwego ochroniarza i Scotta który biegł w moją stronę.

Od Scotta

Mineły tygodnie a ja już odzyskałem pełna sprawność co było dla wszystkich i nawet lekarzy zaskoczeniem. Zdjeli mi gips z ręki i nogi. Miałem już wrócić od poniedziałku do szkoły. Dziś był piątek. Wstałem jak co rano z łóżka. Znowu śnił mi się ten sam sen ale teraz było w nim coś nowego. "Pustynna wilczyca" cały czas chodziło mi po głowie. O co z tym chodziło?
Wziąłem szybki prysznic i zszedłem do kuchni. Nikogo nie było w domu. Nawet Julki. Na lodówce była tylko kartka.
"Pojechaliśmy do dziadków Julki"
Dziadków Julki... Coraz bardziej czułem że tu nie pasuje.
Włączyłem telewizor. W wiadomościach mówili że za tydzień ma być niezwykłe zjawisko. Czerwona pełnia. Nagle ktoś zapukał do drzwi. Otworzyłem. Listonosz.
Odebrałem listy i rachunki. Położyłem je na szafce i usiadłem na kanapie. Nawet nie patrzyłem czy jest coś do mnie. Nikt mi i tak listów nie wysyłał no bo po co?
Nagle jedna z kopert spadła na podłogę. Zrezygnowany wstałem by ją podnieść. Byłem zaskoczony kiedy zobaczyłem że jest zaadresowana do mnie. Usiadłem na kanapie i otworzyłem ją. Był to list. Zacząłem czytać.

"Scott jesteś już dorosły. Pewnie zauważyłeś że dzieją się dziwne rzeczy. Sny, wachania nastroju, wracasz szybciej do formy. Czujesz że nie tu jest twoje. Noe jest to przypadek. Odezwe sie jeszcze.

Pustynna wilczyca."

Byłem zaskoczony. Co jest grane. Jeszcze ten podpis.
Do domu wpadł Maks.
-slyszałeś? Ja sie wlaśnie dowiedzialem! Obok ciebie mieszka wariatka i morderca!
-Co?
-Ta Zuzia! Podpaliła dom i zgineli rodzice takiej dziewczynki ona na szczescie przeżyła tego grila.
-Nie wieże.
-Ale to prawda!
-Nie. Ona nie była by w stanie tego zrobić.
-Ale to zrobila. Trzymają ją w psychiatryku.
-Ponoge jej.
-Ak chcesz to zrobić?
-Nie wiem. Załatwie najlepszego prawnika. Nawet za granicy. Uwolnię ją.
-Jesteś nie normalny. Co ona z tobą zrobiła?
-Nic po prostu wiem że jest niewinna.
-Nie rozumiem cie. Jesteś ślepy?
-Wyjdz. Musze coś załatwić.
-Nie wkop się w nic.
-Dam rade. Nie martw sie.
Wyszedł a ja wykonałem telefon do przyjaciela rodziny. Był najlepszym prawnikiem. Jak sam nie znajdzie czasu to na pewno poleci kogoś kto da rade nam pomóc. Jej pomóc.
-Derek jest sprawa-powiedziałem dzwoniąc.
Wyszedłem z domu i wsiadłem do samochodu Dafne.
-Pomożesz mi ale najpierw załatw mi wizyte w psychiatryku.
-Nie wiem co kombinujesz i nie będę pytał. Zrobie jednak wszystko co w mojej mocy.
Ruszyłem do domu Dereka. Znając go jeszcze dziś odwiedze Zuze.

Od Zuzi

 Już szczerze zaczęłam wierzyć w to, że stąd nie wyjdę. Miałam przewidzenia, psycholog przychodził do mnie codziennie, byłam traktowana jak jakiś specjalny pacjent. Nie dość, że byłam podejrzana o to zabójstwo, to jeszcze mój prawnik nie wie jak z tego wybrnąć. Gówno prawda, że najlepszy. Chodziło mu o kasę, a resztę ma w dupie. Straciłam wiarę w to, że mogłabym jeszcze ujrzeć światło dzienne. Nawet mnie nie wypuszczają z celi. Uważają, że jestem zbyt agresywna, mogę kogoś zaatakować. Pierdolenie. Jak zwykle zresztą.
  Nawet nie czekałam już na wizytę matki. Ojca szczególnie, byłam w stu procentach przekonana, że mnie nie odwiedzi. Przecież i tak jest alkoholikiem który ledwo co poszedł na odwyk. Co on mnie obchodzi? Od razu jak znormalniał poleciał do mojej matki, która wytarła w niego łzy. Nienawidzę go. Moja matka zresztą sama mnie odrzuciła po tym, jak policjanci skuli mnie w kajdanki i zabrali z mojego dawnego domu. Na zawsze zapamiętam twarz mojej mamy gdy policjant powiedział mi, że jestem podejrzana o zabójstwo. Te łzy w jej oczach... czułam jak wszystko we mnie pęka, wszystko się zawaliło. Zraniłam moją matkę, to było przegięcie... Jej cierpienie złamało mi serce, wypaliło ze mnie wszystkie uczucia. Nawet już nie tęsknię. Na pewno jest jej lepiej, skoro najwyraźniej o mnie zapomniała.
  Zjawił się Weaving, mój lekarz. Stał przed moją celą i patrzył się na mnie z lekkim uśmiechem. To jedyna osoba która jest wobec mnie w porządku. Rozumie mnie i mój stan w jakim się znalazłam. Nawet cieszyłam się, że go widzę. Zawsze przynosił jakieś dobre wieści. A jeśli były złe, to przekazywał mi je na spokojnie. Nie co ten pieprzony policjant Whishaw. Tego to postrzelili chyba w mózg, bo zdaje się, że albo go nie ma, albo nie umie go używać.
-Masz gościa.
  Gościa?
  ''GOŚCIA''?
  Tak dawno nie miałam tu gościa. Do tej pory byłam tylko ja, cela i nikt więcej. Weaving mnie zaskoczył, w sumie nie pierwszy raz.
  Do celi wszedł mój prawnik. Musiałam go w końcu zmienić, był do dupy. Miał na sobie czarny, markowy, drogi garnitur i czerwony krawat. Nienawidziłam krawatów, u niego wyglądał wyjątkowo paskudnie.
-Zuzanno...
  Spojrzałam się na niego z nienawiścią. Spuścił wzrok.
  I dobrze.
-Sprawa jest za godzinę, muszę cię zabrać.
  Po miesiącu siedzenia w celi wreszcie mam szansę nacieszyć się słońcem, lub brzydką pogodą. Nie wiem jak jest na zewnątrz, już zaczynała mnie boleć głowa od siedzenia w czterech, tych samych ścianach.
  Wsiadłam do czarnego volvo mojego prawnika. Byłam zmarnowana, wory pod oczami, sińce na nogach i rękach, które brały się nie wiadomo skąd. Blada twarz, bardziej niż zwykle. No tak, jeszcze te potargane, puszyste, okropnie pokręcone włosy... Szkoda słów.
  Jednak w sądzie udało mi się wymknąć do łazienki i doprowadzić chociaż włosy do stanu w którym mogłam jeszcze się pokazać na sali sądowej.
  Stres? Oczywiście. Druga sprawa w której mój prawnik nic nie udowodni sędziemu ani ławie przysięgłych. Standard. Czy mogłam nazwać swój obecny stan stresem...? Przecież doskonale wiem co będzie po rozprawie. Ta sama gadka co zawsze.
-Zuzanna Lawrence jest oskarżona o...
  No i tą wersje zna każdy. Odpuśćmy sobie słuchanie tego samego. Wszyscy wiedzą, że to ja wywołałam pożar, zabiłam rodziców tej małej dziewczynki która nic a nic mnie nie obchodzi. Wyzbyłam się uczuć, jestem jak pusta puszka po coli. Jedyne co, to można mnie wyrzucić do śmieci.
  Sprawa ciągnęła się w nieskończoność, mój prawnik radził sobie jednak lepiej niż wcześniej. Co go odmieniło?
  Zbliżył się do sędzi, szepnął mu coś na ucho, i nagle sędzia jak wryty powoli wrócił na krzesło, tak jak siedział, złapał swój ''młotek'' i uderzył, kończąc sprawę. Ława przysięgłych zaszokowana aż wstała, zaniemówiła i znów usiadła. Mój prawnik zadowolony, z tajemniczym uśmiechem na ustach wyszedł z sali zabierając mnie ze sobą.
-Będą cię ścigać.
-Co? Czemu sprawa się zakończyła?
-Sprawa zakończona, ale w psychiatryku musisz siedzieć. Ja ci nie pomogę.
-Co się dzieje? Wyjaśnisz mi to?!
-Słuchaj. Scott i ty jesteście w niebezpieczeństwie.
-Skąd wiesz o Scott'cie?
-Wiem więcej, niż ci się wydaje. Teraz odwiozę cię do szpitala. On może cię wyciągnąć.
-Ale kim jesteś? Co Scott ma do tego?
-Jest tym, kim ja jestem.
-Jak to?
  Uśmiechnął się kącikiem ust.
-Kimś, kto ma władzę, rozumiesz?
-Nie.
  Odwiózł mnie do szpitala.
  Kto będzie mnie ścigać? Co ze Scottem? Co się do cholery dzieje...?

Od Scotta

Coraz częściej śniłem o wilkach. Co noc. Sny były bardzo do siebie podobne. Poszukałem w internecie znaczenia snu o wilku. Wyczytałem że ktoś z kręgu moich bliskich może okazać się moim wrogiem i w tej spostraci będzie szczególnie niebezpieczny i że będzie grozić mi niebezpieczeństwo. Nie wierzyłem w to lecz to było dziwne że tak nagle mam co noc takie same sny przez które płaczę. Co się budziłem to miałem twarz i poduszkę mokre. To nie było fajne uczucie. W dodatku nie mogłem się tak na prawde ruszać z łóżka.. No tyle tylko że do łazienki. Chłopaki odwiedzali mnie codziennie. Przychodził też trener z resztą drużyny, paru nauczycieli i uczniów ze szkoły. Byłem lubiany w szkole a przynajmniej na to wyglądało.
Dziś wreszcie mogłem wrócić do szkoły. Przyjechał z rana po mnie Maks. Tata jednak nie chciał mnie póścić z nim.
-Ja cię osobiście zawiozę.-odparł.
-Nie, tato. Nie możesz mnie pilnowaćna każdym kroku. Co ma być to będzie.-odparłem i kuśtykają o kulach podszedłem do samochodu przyjaciela. Otworzyłem sobie drzwi i wsiadłem. Nie było łatwo bo podpierałem się tylko o jedną kule. Na szczęście miałem złamaną prawą nogę i lewą rękę to dawałem radę jakoś się podpierać.
-Kaleka-odparł Maks.
-Mówisz tak samo jak Zuza.
-Jaka Zuza? Czy ja o czymś nie wiem.
-E tam.. Moja sąsiadka.
-Aaa ona! To ci dopiero..
-Co?
-Nie słyszałeś? Podobno zwariowała, zabiła kobiete i mężczyznę a tylko pozwoliła przeżyć ich córce. To wariatka! Siedzi w psychiatryku!
-Nie... Nie wierze...
-To uwierz! Od tygodnia już tam siedzi.
-Gdzie noby zabiła tych ludzi?
-W Forks. Podpaliła dom. Mają nagrania
Teraz nagle coś do mnie doatarło.
Nocmy wypad na paredni do Forks.. Nic nie chciała powiedzieć, nie chciała bym został... Obok mojego kuzyna spalił się dom w którym zgineła para.
To było wszystko jakieś dziwne.

(Dobra lece spać bo jjz oczu sie klejoooo)

Od Zuzi

  Weszłam do pokoju w którym leżał Scott. Zdziwiłam się, usiadłam koło niego powoli i ostrożnie. Spojrzałam na niego i dopiero po chwili byłam zdolna wydusić z siebie słowa.
-Co się z Tobą stało?
-Mały wypadek na drodze.
-O boże...
-Nic mi nie jest...
  Uniosłam brwi i nagle złapałam go odruchowo za rękę.
-Dobrze, że nic Ci nie jest. - zdziwiona cofnęłam dłoń ale nie spuszczałam z niego wzroku. - Przepraszam...
-Nie ma sprawy, Zuz.
-A nie wiesz kiedy wrócisz do szkoły?
-Za tydzień wstaję z łóżka.
-Kaleka. - zaśmiałam się. - Przepraszam, mam dość specyficzny humor...
-To podobnie jak ja. Co u ciebie?
-Wiesz... Szczerze? Nawet nie pamiętam, żebym była w Forks... poza tym wybuchł pożar...
-Wiem, byłem tam kilka domów dalej u kuzyna. Nie wiem kto był tak chory żeby zrobić coś takiego.
-Wiesz... mogę Ci coś powiedzieć? Tylko... nie uznaj mnie za jakąś obłąkaną. To mi się nie śniło..
-Co jest?
-Jak wtedy odeszłam od ciebie w szkole... miałam taki... jakbym zobaczyła coś na własne oczy, cofnęła się nagle gdzies myślami... zobaczyłam siebie, jak ratuję małą dziewczynkę z płonącego domu a potem biegłam... chyba... uratować kogoś jeszcze... ale ktoś chyba mi przerwał...
-Kto?
-Nie wiem! Nie pamiętam twarzy... wiem, to brzmi dziwacznie...
-Rzeczywiście... ale na pewno jest jakieś wytłumaczenie...
-Chciałabym wiedzieć jakie...
-Nie pamiętasz nic?
-Nic a nic... gdybym tam była, policja pewnie by do mnie przyjechała...
  Dostałam telefon. Mama.
  Odebrałam.
-Kochanie... nie rozumiem. Policja chce się z tobą widzieć... o co chodzi? 
  Spojrzałam się na Scotta zdezorientowana.
-Zaraz będę mamo...
  Rozłączyłam się i wyjrzałam przez okno. Rzeczywiście.
-Co jest?
-Nic. Mama potrzebuje pomocy bo sąsiedzi z naprzeciwka znowu mają pretensje bo myślą, że mama ich okradła gdy była u nich oddając książkę. Są starzy i kopnięci. Policja przyjechała więc myślę, że powinnam jej pomóc i wytłumaczyć policji sytuację. Pa kaleko. Zobaczymy się potem?
-Jasne, przyjadę na moim jednorożcu pod twoje okno z rozwaloną nogą.
-Romantycznie, cyborgu. Tylko, że ja nie jestem romantyczna ani trochę. Jestem jak jedna czwarta lasek na świecie. - zaśmiał się.
-To dobrze, że nie jesteś romantyczna, ja też nie za bardzo.
-I super. Twoja przyszła dziewczyna to szcześciara.
-Chyba pechowiec.
-Nie sądzę. - uśmiechnęłam się. - Do zobaczenia, Scott.
  Wyszłam, pożegnałam się z jego rodzicami i poszłam do domu.
  Weszłam tylnymi drzwiami i gdy stanęłam w progu, mając przed sobą salon, dwóch policjantów wstało z kanapy i spojrzało się na mnie. Jeden podszedł blisko i spojrzał się na mnie.
-Dzień dobry.
-Dzień dobry. - uśmiechnęłam się, a raczej starałam się sprawiać szczęśliwą/normalnie nastawioną do obecnej sytuacji.

-Powiem wprost, pani Lawrence. Jest pani podejrzana o zabójstwo rodziny Kingsley.
-Słucham? - wycedziła moja mama.
  Jednak tam byłam...
-Przepraszam... a...ale... ale... - zatkało mnie. - Ale nie sądzę, że tam byłam.
-Nagranie z kamer mówi co innego, proszę pani.
-Przepraszam, naprawdę... ale ja nie byłabym w stanie nikogo zabić...
-Kochanie... czy to prawda? - mama spojrzała na mnie ze łzami w oczach.
  To mnie zniszczyło, zbombardowało mnie to, że w jej oczach jestem przestępczynią która prawdopodobnie straciła świadomość i spaliła rodziców małej dziewczynki po czym uciekła i jak gdyby nigdy nic wróciła do Mystic Falls. Jako przestępca.
-Mamo... - zaczęłam płakać.
-Proszę z nami, pani Lawrence.
-Ale...
  Drugi policjant zakuł mnie w kajdanki.
-Przepraszam ale mam prośbę. Czy mogłabym się... ech... możemy wyjść tylnymi drzwiami a jedno z panów może podjechać z boku domu? Nie chcę, by zobaczył to ktoś... będą ploty... mama nie może sobie pozwolić na... na... na publiczne kpiny ze strony innych ludzi. Jest artystką, nie chcę na nia sprowadzać kłopotów.
  To jedyne co mogłam wymyślić. Scott i tak się dowie, ale nie chcę, by widział to w ten sposób gdy jest w takim stanie.
-Em... tak, skoro to ostatnia wolna decyzja dla pani to proszę bardzo. - skomentował złośliwie ten wyższy umięśniony blondyn i wyszedł poprawiając broń przy pasie.
-Kocham Cię mamo...
  Mama nic nie odpowiedziała.
  To mnie załamało.
  To koniec. Ktoś mnie załatwił w łatwy i szybki sposób.
  Może cokolwiek sobie przypomnę...?
 
  Mijały dni, a ja tak po prostu zapominałam gdzie jestem, co tu robię, za co siedzę w więzieniu. Po jakimś czasie psycholog stwierdził zanik pamięci, ale nie wie dlaczego. Uznali mnie za chorą psychicznie, wsadzili do psychiatryka. Cele było osobne, plastikowe, mocne, wytrzymałe i przeźroczyste jak szkło. Z jednym, nawet wygodnym łóżkiem i oknem z kratami nad miejscem do spania. Mama mnie nie odwiedzała. Mój ojciec tylko był raz jak tu trafiłam. Brzmiało to jak pożegnanie z jego strony. Odwrócili się ode mnie albo coś... Nie wiem. Jestem sama.
  Sprawa nadal się toczy, mam najlepszego prawnika w USA, ale wszystko wskazuje na to, że to ja zabiłam rodziców tej małej dziewczynki. Nie wyjdę z tego.
  Nie wiem co dzieje się w mojej głowie. Mam przebłyski pamięci z tamtego pożaru który sama zresztą wywołałam. Ze swojego dawnego życia które pozostało poza murami szpitala psychiatrycznego pamiętam tylko Scotta i ledwo co rodziców. Nic więcej. Nawet obraz Cassidy mi się zamazuje. Pamiętam jednak Michaela. Cały czas widzę jego pierdoloną mordę przed twarzą. Coś mi tu nie pasuje. Coś się stało, a ja nie pamiętam co ma z tym wspólnego mój prześladowca.
  W ogóle... czy Scott o mnie pamięta? Czy ktokolwiek o mnie pamięta?
  Wszedł policjant, który odwiedzał mnie prawie codziennie. Prowadził tą sprawę, a moim stanem przejmował się szczególnie.
-Jak się czujesz?
  Siedziałam skulona na łóżku, patrząc się w gumową podłogę. To istne wariactwo. Wszystko jest tu miękkie, albo z gumy...
-Pamiętasz coś?
  Spojrzałam się na niego i westchnęłam głęboko.
-Tak. Ale tylko do momentu, kiedy ktoś mi przeszkodził... ktoś coś kazał mi zrobić...
-Posłuchałaś się kogoś, kto zjawił się znikąd w domu gdy wybuchł pożar?
-Czy mówię nie wyraźnie? - uniosłam brwi podirytowana.
-Pamiętasz jego twarz? - zignorował moje słowa.
  Dupek.
-Nie.
-Przypomnij sobie.
-Staram się. - wycedziłam przez zęby.
-Masz problemy z agresją?
-Nie. - odparłam szybko unikając następnych pytań od policjanta. - To wszystko?
-Nie. Jest coś jeszcze.
-Co znowu?
-Tamta dziewczynka którą uratowałaś... pamięta twoją twarz. Ale mówi, że chciałaś wrócić po rodziców. Chwilę później zobaczyła jak wchodzi ktoś do środka, kilka minut później zobaczyła ciebie. Szłaś jak zahipnotyzowana do swojej mazdy i odjechałaś bez słowa. Minęłaś policję, karetkę i zbiorowisko ludzi którzy tam byli.
-Mówiłam, że coś się ze mną stało. Nie panowałam nad tym co robię, nie jestem zdolna by zabić ludzi.
-Musisz sobie przypomnieć kto to był.
-Co to za różnica? I tak będę siedzieć w tym pieprzonym psychiatryku do końca życia.
-Aż wyzdrowiejesz.
-Pieprzysz tak samo jak pielęgniarki i mój lekarz. Nie wyjdę stąd. Wiesz o tym.
  Wstał, a ja ruszyłam za nim i walnęłam go na ścianę. Zjawiła się pielęgniarka, odciągnęła mnie i wstrzyknęła mi środek uspokajający.
  Wszystko zaczynało wirować. Położyli mnie na łóżku i zasnęłam.

Od Scotta

Po dwóch dniach wróciłem do domu. Nie podobała mi sie myśl iż przez tydzień muszę leżeć w łóżku a potem przez 2 miesiące chodzić o kulach.
Tata pomógł mi usiąść na wózku inwalidzkim i zaczął wieść mnie do domu. Czułem sie jakby cały mój honor poszedł się.... To było beznadziejne uczucie!
W domu musiałem spać w pokoju gościnnym na dole. Wspaniale! Przynieśli mi laptop i trochę rzeczy o które ich prosiłem. Zaczynało już mi sie nudzić.
Włączyłem sobie film jednak byłem tak wyczerpany że usnąłem.

Miałem dziwny sen. Śniło mi sie że była zima a ja chodziłem po lesie sam. Zobaczyłem przed sobą białego wilka biegnącego po zaspach.





Był przepiękny! Lubiłem wilki. Były pięknymi zwierzętami i dzikimi. Kiedyś jak byłem mały byłem z tatą w pewnym rezerwacie. Tata miał tam sprawy biznesowe do załatwienia. Podobno wymknąłem się z domku i poszedłem sam w las. Jeden z wilków mnie zaatakował i przez to miałem bliznę na brzuchu.
Nagle w śnie kiedy ten biały wilk znikł w lesie usłyszałem hałas za sobą. Odwróciłem się i zobaczyłem obok siebie szarego wilka.



Chciał mnie zaatakować! Zacząłem biec ale w pewnym momencie zatrzymałem sie. Nie mogłem sie ruszyć ani wydobyć z siebie żadnego dźwięku. Widziałem jak wilk biegnie do mnie a potem skoczył na mnie.
Obudziłem się.


-Znowu koszmar?-zapytała Julka.
-Taa..
-Płakałeś przez sen.
-Na prawdę?
Rzeczywiście. Miałem mokrą twarz.
-Co ci sie śniło?
-Wilki.
-tata mówi że to złe zwierzęta.
-Nie są złe tylko dzikie i przepiękne. Jak wrócę do formy to zabiorę cie do rezerwatu i może jakieś spotkamy.
-Obiecujesz?!
-tak.
-Super!!!
Mała poprawiała mi humor. Kochałem ją. Była obecnie jedyna dziewczyną na której mi zależało. Innymi sienie interesowałem jednak zastanawiałem sie co słychać u Zuzi..
Jak na zawołanie usłyszałem głos Dafne.
-Scott masz gościa!
Do drzwi ktoś zapukał.
-Proszę.
Myślałem ze to Maks lub chłopaki jednak to była Zuzia..

Od Scotta

Po szkole wróciłem do domu. Tata chciał że mną porozmawiać.
-Dafne jest tata? -zapytałem.
-Nie. Dostał telefon i musiał jechać. Przeprasza Cię za to i powiedział że jak wróci to porozmawiacie.
-No dobrze ale wieczorem mam trening więc dopiero po nim mógłbym.
-Dobrze przekaże mu.
Wszedłem po schodach na górę do swojego pokoju. Czułem się dziwnie. Chyba będę chory. Trener się nie ucieszy bo za 2 tygodnie mamy mecz.
Otworzyły się drzwi i do mojego pokoju weszła Julka.
-Scott mama ma samochód w naprawie a taty nie ma... Zawiózł byś mnie do szkółki?
-Tata nie będzie zadowolony.
-Mama wyraziła zgodę.
-Jeśli tak to dobrze.
Wyszliśmy z domu. Dałem Juli jej kask i sam też założyłem. Wsiadłem na motorze i pomogłem młodej. Odpaliłem go i ruszyliśmy.
Moja siostra jeździła konno. Tata nawet kupił jej konia. Trzymaliśmy go w wykupiony boksie w stadninie. Codziennie Julka oporządzała go a jak nie mogła robił to stajenny. Moja siostrzyczkę na prawdę lubiła konie.

Nie jechałem szybko. 50km\h to nie było dużo. Zazwyczaj jeździłem od 90km\h w górę.
Wysadziłem ją w stadninie i popatrzyłem jak biegnie w stronę boksów.
Odjechałem.
Wracałem już szybciej. Jednak z głową. Już prawie byłem w domu kiedy nagle samochód wyjeżdżający z osiedla nie dostosował się do ustąpienia pierwszeństwa i wyjechał szybko. Chciałem go ominąć jednak jechałem za szybko. Uderzyłem w tylne drzwi gdzie na szczęście nikt nie siedział i przeleciałem przez samochód. Upadając parę metrów dalej już byłem nieprzytomny....

***

*dwa dni potem*

Obudziłem się w szpitalu. Była przy mnie Dafne z Julką.
-Jak bardzo źle jest?-zapytałem.
Nic nie czułem pewnie z powodu leków.
-Wstrząs mózgu. Złamana ręka i noga.
-Cholera! Mam mecz za 2 tygodnie!
-To przeze mnie ..-po płakała się Julka.
-Nie przez ciebie tylko idiote który wyjechał mi na droge-odparłem
-Tata jest w drodze. Nie jest zadowolony. Oddał motor na złom.
-Co?! Jak mógł?!
-Powiedział że już nie będziesz jeździł motorem
-Będę! Wiesz że lubię to
-Nie dam rady przekonać go do zmiany decyzji.
Do sali wszedł Maks
-Jejku chłopiec jak wy wyglądasz
-To mnie nie pociesza wiesz?
-Trener jest załamany
-Domyślam się.
-Trenują teraz codziennie po dwa razy więcej. Dostałem propozycję zastąpienia cię jakbyś nie miał nic przeciwko
-Nie mam.. Musimy wygrać
-Wiem. Inaczej nie dostaniemy się dalej
Byłem wściekły i załamany... No ale nic nie poradzę. Będę musiał teraz pewnie siedzieć w domu... Chyba nie może być już gorzej..