Od Zuzi

  Był późny wieczór. Wzięłam zapałki do plecaka i ubrałam się na czarno. Wyszłam z hotelu i podążyłam wskazówkami podanymi przez dziewczynę która znała Michała, na ulicy na której miałam spalić Ray'ów było ciemno i cicho. Połączone ze sobą domy jednorodzinne oświetlone jak choinka bożonarodzeniowa wyglądały okropnie.
  Miałam się tu spotkać z tamtą dziewczyną, nie znałam jej imienia. Może warto byłoby je poznać? Nie wiem czy powinnam jej ufać ze względu na to, że również jest z poprawczaka i wygląda nie ciekawie...
-Ale starsza pani mówiła, że to numer 48, a nie 37. - zauważyłam numer domu pod który zaprowadziła mnie dziewczyna.
-Skąd wiesz? - zmierzyła mnie zła.
-Starsza pani w parku mi powiedziała..
-Nie słuchaj jej, ta stara nie wie co mówi.
-Ale proszę, z szacunkiem.Do starszej osoby tym bardziej...
-Wszystko jedno. - machnęła ręką i poszłyśmy.
  W tym domu nie paliły się światła. Dziewczyna włamała się do środka i kazała mi wejść szybko i podpalić dom.
-Zrób to teraz.
-Czemu tak ci na tym zależy?
-Bo tak! Już, rób to.
  Zapaliłam zapałkę i spojrzałam na nią. Wahałam się.

 Miałam się właśnie wycofać. Dość tego pieprzenia. Nie mogę zabić niewinnych ludzi. Koniec tego.
-Nie zrobię tego. - spojrzałam na dziewczynę.
-Co!? Zrobisz to! Teraz, tak jak mówię!
-Czemu tak ci na tym zależy, co?!
-Nie pierdol tylko spal ten dom! - popchnęła mnie specjalnie, bym upuściła zapałkę na dywan polany alkoholem.
  Ona uciekła ze śmiechem, a ja pobiegłam na górę dopiero po chwili. Jednak gdy udało mi się tam dobiec po takim czasie, na górze panował już pożar. Pobiegłam do dwóch pokoi, ale były puste. Na dole włączył się alarm przeciw pożarowy. Spanikowałam. Usłyszałam kaszlenie w pokoju na końcu korytarza. Uratowałam dziewczynkę. Około ośmiu lat. Pytałam gdzie są rodzice, ale musiałam ją wyciągnąć z pożaru. Wróciłam do domu dusząc się, szukając rodziców. Jednak gdy znalazłam ich, ktoś stanął przede mną. Ktoś wysoki, podobny do Michała...
  Tak, to był on.
  Zdziwiona jego obecnością tutaj chciałam uciec, zadać  pytania... ale spojrzał mi w oczy, powiedział kilka słów i zniknął.
 
  Nic nie pamiętam... Nic a nic. Siedzę w swoim domu na kanapie, z zimnym okładem na czole. Co się stało właściwie? Spytałam się mamy, która siedziała w fotelu obok i oglądała z zaciekawieniem telewizje. Spojrzałam kątem oka i przysłuchałam się wiadomościom.
-Wczoraj, o godzinie dwudziestej trzeciej trzydzieści wybuchł pożar w Forks, na Willson Way 37. Przeżyła dziewczynka, ale jej rodzice zginęli w pożarze. Nikt nie wie co się stało, wszyscy spali, nikt nic nie widział. Sprawca jest poszukiwany. Monitoring w domu rodziny pomoże nam znaleźć sprawcę pożaru i śmierci rodziców dziewczynki. 
-Matko... kto był zdolny do czegoś takiego? - spytałam w tym samym momencie z mamą.
-Obudziłaś się już?
-Tak... wróciłaś?
-Tak. - uśmiechnęła się. - Głodna?
-Nie... która godzina?
-Siódma.
-Idę do szkoły.
-Jesteś niepoważna! - zdziwiła się mama.
-Dam radę.
  Wyszłam z domu i z lewej jak zwykle zobaczyłam Scotta. Uśmiechnęłam się do niego a on do mnie.
-Podwieźć Cię, zgubo?
-Zgubo? - zaśmiałam się.
-Twoja matka była u nas i się o Ciebie pytała. Ale wróciłaś do domu cała i zdrowa.
-Ale... gdzie byłam? - spytałam zdziwiona.
-Jak to...? Nie pamiętasz...?
-W Forks... no tak, wyjechałam na mały odpoczynek. - parsknęłam śmiechem przypominając sobie wszystko.
-Wszystko w porządku? - spytał podejrzliwie.
-Tak, pewnie.
-Jedziesz ze mną?
-Jak mogę się nie zgodzić? - uśmiechnęłam się i pojechałam z nim.
 
  W szkole Michał był dla mnie dziwnie miły niż zwykle. Patrzył na mnie tymi swoimi miodowymi, nieludzkimi oczami i uśmiechał się do mnie zapraszając na imprezę u niego w sobotni wieczór. Dziwne... Co go odmieniło? Czy rozmawiał ze Scottem?
  Właśnie Scott podszedł do mnie gdy rozmawiałam z Cass przy szafkach.
-Hej Cassidy. Cześć Zuza. - spojrzał na mnie a ja na niego.

-Hej.
-Coś nie tak?
  Zabolała mnie głowa, silne ukłucie, jakby ktoś wbijał mi szpilkę w czaszkę przebijając się do mózgu.
-Źle się czuję...em... możemy porozmawiać...? - spytałam i spojrzałam się znacząco na Cass.
-Ach! Tak,tak! Zobaczymy się potem. Pa Scott.
-Cześć Cass. - uśmiechnął się do niej i spojrzał na mnie.
-Co jest?
-Rozmawiałeś z Michałem ostatnio?
-Nie. Miałem to zrobić... a czemu pytasz?
  Zdziwiona odwróciłam od niego wzrok i nagle dostałam dziwnego przebłysku... jakbym coś zobaczyła...
  Złapałam dziewczynkę z płomieni. Uciekłam z płonącego domu, wróciłam tam... biegłam korytarzem...
-Wszystko w porządku? - spytał Scott.
  Spojrzałam na niego. Martwił się... chyba.
-Tak... widzimy się potem, tak? - uniknęłam go i odeszłam szybko znaleźć Cass.
  Stała przy swojej szafce przy sali do matematyki na pierwszym piętrze. Dopadłam ją i stanęłam na przeciwko niej.
-Hej Zuza! Co tam? Nie wyglądasz najlepiej...
-Kojarzysz ten pożar w Forks? - spytałam.
-Tak! Co za nędzna kreatura ludzka mogła to zrobić!
-Em... tak... eh... czy mówiłam Ci w ten weekend gdzie jadę?
-Nic nie mówiłaś, byłaś gdzieś?
  Milczałam.
-Zuzanno, zaczynam się martwić...
-Jest dobrze. - przybrałam swój stary uśmiech i udawałam, że jest dobrze.

-Chodźmy na lekcje. Nie strasz mnie...
  Poszłyśmy na lekcje. Michał rzeczywiście się mnie nie czepiał... dziwne... Czuje się, jakbym coś przeoczyła... Ale co to takiego?
  Nie ważne. Na pewno teraz będzie lepiej!
 

Od Scotta

Dzwonił mój tata. Odebrałem.
-Scott gdzie ty u diabła jesteś?!
Oooo musi być na prawdę wściekły...
-W Forks. Wszystko jest dobrze za parę godzin będę w domu. Nie martw się. Nie piłem i nie zażywałem narkotyków ani nikt mi ich nieświadomie nie podał.
-To co ty u diabła robisz w Forks?!
-Przyjechał em odwiedzić kuzyna. Pamiętasz? Mieszka tu z dziewczyną.
-Do wieczora masz być. Jutro szkoła!
-Dobrze tato.
Rozłączyłem się. Nie skłamałem. Postanowiłem na prawdę odwiedzić kuzyna. Był ostatnim moim bliskim członkiem rodziny od strony mamy. Dziadków nie znałem bo umarli parę lat przed moim przyjściem na świat a reszta rodziny była mi obcą z powodu odległości.
Wróciła Zuzia.
-I jak tam? Wracasz za parę godzin że mną?
-Emm... Nie posiedzę tu jeszcze trochę.
-Jak chcesz mogę ci po towarzyszyć. Wziął bym osobny pokój. A przy okazji spotkał bym się z kuzynem i jego dziewczyną. Mieszkają w okolicy. Dawno ich nie widziałem.
-Wolałabym zostać sama.
-No dobrze.. W sumie to się nie dziwie. Nie znamy się w końcu za dobrze a prawie w ogóle. Dobra to ją ci już nie przeszkadza. Pójdę na miasto, zadzwonił do kuzyna.  A wieczorem odjadę a samochód po dotarciu do domu zostanie u ciebie przed domem. Do zobaczenia pewnie kiedyś. -powiedziałem wychodząc.
Nie czekałem na to co ona powie. Zrozumiałem ją. Zresztą za nic jej nie winiłem. Pewnie też bym nie chciał by obcą osoba wchodziła mi w plany z butami.
Pojechałem na miasto. Zjeść coś i spotkać się z kuzynem.

Na mieście zadzwonił em do kuzyna.
-Część Scott co tam słychać?
-A jestem właśnie w Forks i pomyślałem że może byśmy się spotkali co ty na to?
-Wspaniałe się składa! Za 15 minut w tamtej kafejce co zawsze?
-Właśnie w niej jestem.
-To zaraz będziemy.
Rozłączyłem się a ją kupiłem sobie kawę i ciastko.
Po chwili byli.
-Annie jak bardzo się zmieniłaś... Jesteś w ciąży?! - zapytałem zaskoczony.
-Tak. To będzie dziewczynka. I w tej sprawie mamy do ciebie prośbę. -powiedziała patrząc na swojego chłopaka a mojego kuzyna.
-Chciałbyś być chrzestnym dla Rosy?-powiedział mój kuzyn.
-Dla mnie to zaszczyt! Z przyjemnością.
-Dziękujemy Scott. A u ciebie co tam słychać?
Rozmawialiśmy parę godzin po czym juź mieliśmy się rozchodzić kiedy Annie zapytała.
-Może Chciałbyś u nas zostać na noc? Nawet dłużej jak tylko chcesz.
-W sumie gdyby to nie był kłopot..
-Jaki kłopot. Moja żona uwielbia gości a ją też nie mam nic przeciwko.- odparł Finnick
-Dobrze to spotkamy się na miejscu bo samochód mam przed hotelem.
-To zrobię kolację.
Poszedłem pod hotel. W oknie z pokoju Zuzi świeciło się światło. Polibiłem ją nawet
Wsiadłem do samochodu i pojechałem do domu kuzyna i jego żony Annie.

Od Zuzi

  Wrócił do samochodu, przetarł zmęczone oczy i zamknął je na moment. Spojrzałam na niego i uśmiechnęłam się. 

-Nie chcesz, nie musisz mnie odwozić do końca... to kawałek...

-Odwiozę. - przerwał mi i złapał za kierownicę. 

-Naprawdę... 

-Powiedziałem, że odwiozę. 

-Dobrze... - szepnęłam.

  W Forks byliśmy po szóstej. 

-Chcesz odpocząć? - spytałam gdy wynajęłam pokój w hotelu. 

-Nie wiem... 

-No tak, nie znasz mnie. Mogę Cię zgwałcić.

  Zaśmiał się i poszedł ze mną do pokoju. 

  Było tam ciemno. Zapaliłam lampkę. 

-Po co Ci ten czarny plecak? Nie lepiej większą torbę?

-Jestem tylko dziewczyną-dziwakiem. - zaśmiałam się. - Dla mnie tylko ważne są kilka podstawowych rzeczy. 

-Zakupy też są dla Ciebie obce?

-Oczywiście, że nie. Zakupy są ważne. 

-Ojciec mnie zabije... - usiadł na kanapie. 

  Spojrzałam na niego. 

-Przepraszam... 

-Nie,przestań. 

  Zamilkłam i położyłam czarny plecak przy drzwiach wejściowych.

-Chcesz może jeść, pić? Zdrzemnij się zanim odjedziesz... 

-Będziesz tęsknić? - zaśmiał się.

-Nie znam Cię pedofilu. - puściłam mu oczko. - przecież chłopcy i dziewczynki w piwnicy...

-No tak... - westchnął. 

  Poszłam do lodówki i moim oczom ukazał się szampan. 

-Patrz co mam! - podeszłam do niego.

-Masz szesnaście lat...

-Za dwa dni siedemnaście. Opijemy, co? 

  Spojrzałam na niego z uśmiechem i zaczynałam otwierać. 

-Ależ jesteś uparta! - uśmiechnął się.

  Wzięliśmy pierwszy łyk. Było dobre. To nie pierwszy szampan który pije. Dokładnie... trzeci w życiu. 

  

  Scott spał, a ja poszłam zwiedzić okolice. Przeszłam się po ulicy w której mieszkała para, którą miałam zabić. Nie chciałam tego robić.. ale wszystko miałam zaplanowane... moja mama jest w niebezpieczeństwie.... ja... 

-Czego szukasz, panienko? - usłyszałam stary, kobiecy głos. Spojrzałam w bok. 

  Siedziała na ławce starsza pani. Drobna, niska.

-Em... czy zna Pani... małżeństwo Ray? 

-Tak,tak... mieszkają za rogiem.

-Dziękuję pani bardzo. 

-Numer domu to czterdzieści osiem. 

  Spojrzałam na nią z udawanym uśmiechem i poszłam. Przeszłam przez park. Odwróciłam się, ktoś za mną szedł.

-Czego chcesz? - spytałam, a za mną stała blondynka.

-Szukasz małżeństwa Ray'ów?

-Tak. 

  Usiadła na ławce i spojrzała na mnie z uśmiechem. Zbadałam ją wzrokiem..

-Kim jesteś? - spytałam.

-Znam Michała. Kumpel z przeszłości... też wysłał mnie żebym zabiła tą dwójkę. Myśli, że siedzę w więzieniu. - parsknęła. 

  Miała pełno tatuaży, nosiła glany i podarte czarne rurki. Miała na sobie rozciągniętą bluzkę na krótki rękaw i krótkie włosy. 

-Ciebie policja też będzie ścigać. - ciągnęła dalej. - Mnie ścigała. Ale to sztuka ich wykiwać. Popierdoleni debile. 

-Co mam zrobić?

-Zabij ich ze mną. Ja siedziałam bo zabiłam matkę ten dziewczyny. Ty? Wyglądasz na porządną. Nic ci nie udowodnią. Zrobisz to normalnie. Zaprzyjaźnij się z Ray'ową. Potem spal ich. 

-Co? Nie...

-Nic ci nie udowodnią. 

  Przegryzłam wargę i ruszyłam przed siebie. 

  W hotelu siedziałam w łazience. Spojrzałam w lustro trzymając zapałki w ręku. No... to co? Spalić? 

  Sama nie wierzyłam, że to robię... 

Stoczyłam się...

Jak moge to zrobić?

Ale czuje, że ktoś... coś... każe mi to zrobić...

Nie wiem o co chodzi...

Tracę zmysły... 

Od Scotta

Nie wiedziałem o co chodzi Zuzi i czułem że nie chcę wiedzieć jednak byłem ciekawy. Wyjeżdżaliśmy już z naszego miasteczka.
-Ojciec mnie zabije za tę nocną eskapadę. Mogę chociaż wiedzieć dlaczego to jest takie pilne?
-Musze.. coś załatwić.
-Ok.. czuje że chyba raczej nie chcę wiedzieć.
-I prawidłowo.
-Ale chyba nie uciekasz z domu?
-Nie.
-To dobrze. Przynajmniej tyle. Rodzice wiedzą?
-Emm tak.
-Nie umiesz kłamać a ja potrafię sie orientować kiedy ktoś kłamie. Nie martw się.. nic nie powiem.
-Dzięki. I przepraszam że Cie obudziłam.
-Spokojnie. Masz szczęście że dziś na imprezie nie piłem. Szczerze? Właśnie zasypiałem kiedy zaczęłaś dobijać mi sie do okna. Chyba nigdy nie zrozumiem dziewczyn. Większość podrywa normalnie a nie po nocy rzuca im korkami w okno by zawieźli je gdzieś w nieznanym i tajemniczym celu.-zaśmiałem się.
-Nie podrywam Cię..
-To jeszcze lepiej.-odparłem.
-Nie masz dziewczyny?
-Nie.
-Tak też myślałam.. nigdy nie wadziłam Cie z jakaś.. jesteś gejem?
-Coo? Tak jestem gejem a w piwnicy przetrzymuje małych chłopców bo jestem też pedofilem. Uważaj. Jesteś młodsza a wiesz jak to jest.. raz dziewczynka raz chłopaczek żeby życie miało smaczek.
-Jesteś śmieszny. Masz poczucie humoru.
-Pewnie po matce. Ojciec go nie posiada.
-Widziałam twoja mamę. Ładna jest. Musiałeś wrodzić sie do dziadków bo nie jesteś podobny do ani taty ani mamy.
-Widziałaś moja mamę?-zdziwiłem się.
-Tak. Bawiła sie z twoja siostrą.
-Aaaa Dafne.. ona nie jest moją biologiczna matką.
-Twój tata ponownie wyszedł za maż?
-Kiedy miałem 9 lat. Długo sie zbierał do tego.
-Nie interesowały go inne kobiety czy nadal chciał wrócić do twojej mamy a ona nie chciała?
-W 50% to drugie. Moja biologiczna mama umarła w trakcie mojego porodu.
-Nie wiedziałam.. przepraszam.. i współczuje.
-Nie szkodzi. Nie mogłaś wiedzieć. Nawet sie prawie nie znamy. A to dziwne bo mieszkamy obok siebie.
-Nie mam szerokiego grona znajomych.
-Dlaczego? Nie byli zadowoleni z nocnych ataków na ich okna?
-Nie. Po prostu jestem dziwna.
-Noo nie zaprzeczę. Ale nikt nie jest normalny.
-A ja już na pewno.
-Pierwsze co pomyślałem kiedy usłyszałem walenie w okno to że Maks z chłopakami są tak pijani ze zaczynają świrować.
-To twoi przyjaciele?
-Maks tak a reszta to raczej dobrzy kumple. Powinnaś dołączyć do szkolnej grupy cheerleaderek.
-Dlaczego?
-Masz dobrze zbudowane ciało.. i nie chodzi tu o podtekst tylko o umięśnione ciało czyli zadbane. Ćwiczyłaś kiedyś coś? A poza tym przyda sie nowa krew. Sam też wróciłem do szkolnej drużyny.
-Nie nadaję sie do tego.
-Dlaczego?
-Nie słyszałeś jaka mam opinię? Kujonica i takie tam.. dziwaczka.
-E tam.. ludzie gadają i gadać będą a szczególnie w szkole. Nie przejmuj się.. a Michałem i jego kolegami sie nie przejmuj. To debile. Ode mnie chłopaki są cięci na nich. Podpadną bardziej a podejrzewam że w jednych kawałkach nie wyjdą. Sam mam ochotę spotkać sie sam na sam z Michałem. On jest największym idiotą z nich wszystkich. Nie lubię jak ktoś dokucza słabszym.. A on to robi i to mnie drażni.
-On jest niebezpieczny.
-Bo był w poprawczaku? Proszę! Jedyne co umie to straszyć słabszych a niech sie zrówna z silnymi sobie. Wtedy przestanie być taki zaborczy.


Po paru godzinach byliśmy prawie na miejscu. Byłem już trochę zmęczony. Do tego czułem się dziwnie.
-Paliwo sie kończy. Muszę znaleźć najbliższą stację.
-Wzięłam jakieś pieniądze to dobrze..
-Ja zapłacę. Nie lubię jak dziewczyna płaci.
-Ale to w moim interesie jedziesz.
-I co z tego? Lubie jeździć samochodem.. szczególnie w nocy z tajemniczą i nowo poznaną dziewczyną. Mam nadzieje że tylko nie wpadniesz w kłopoty tam gdzie chcesz jechać. Biorę za ciebie odpowiedzialność. Jestem praktycznie pełnoletni a ty jesteś ode mnie młodsza. Jestem chwilowo twoim.. opiekunem?
-Mną sie nie przejmuj.
-Nie mogę. Wiesz jak jakaś dziewczyna dobija sie do mnie po nocy bym ją gdzieś zawiózł to sie przywiązuje szybko..
-Nie pierwszą masz taka sytuację?
-Żartuje. To pierwszy raz.
Zuzia byłą fajna. Prawie jej nie znałem.. była tajemnicza i mądra. Nie to co większość pustych dziewczyn ze szkoły. Tylko szkoda że nie umiała postawić sie Michałowi. Musze chyba z nim pogadać.. Tak.. Tak zrobię jak tylko pójdę do szkoły. Trzeba wziąć sprawy w swoje ręce. Nie bedzie nękał słabszych od siebie.
-Stacja-powiedziała Zuzia.
-To dobrze bo czuję że dalej byśmy nie dojechali.
Zajechałem i zatankowałem. Pojechaliśmy dalej. Został już nieduży kawałek drogi.

Od Zuzi

 W szkole czekałam w umówione miejsce.Minęły te dwa dni... Miałam porozmawiać z Michaelem, stawał się dla mnie milszy, przepraszał mnie... dziwiło mnie to. Czegoś bardzo chciał. Był w sumie w ostatniej klasie, wyszedł z poprawczaka rok temu... Niebezpieczny typ.
  Podszedł do mnie sam, bez swoich kolegów. W sumie była szósta, nikogo w szkole nie było.
-Chodź do lasu.
-Co?!
-Tutaj są kamery.
  Poszłam za nim tam gdzie kazał. Stanęliśmy, Michael z uśmiechem złapał mnie za łokieć z całej swojej siły. Przestraszyłam się.
-Czego chcesz?
-Ja mam kuratora. Nie mogę sobie pozwolić na żaden zły ruch...
-O co chodzi?
-Musisz dla mnie coś zrobić. Dziewczyna ze swoim chłopakiem wpakowali mnie do poprawczaka... nie daruję im tego, ale ktoś musi zrobić za mnie całą robotę. Masz ich zabić.
-Co!?
-Inaczej ja załatwię ludzi, którzy zajmą się twoją matką odpowiednio. - uśmiechnął się.
-Chory jesteś! Boże! - szepnęłam.
-Zrobisz to.
  Spojrzałam na niego.
-Tak... zrobię... - westchnęłam.
-Masz na to miesiąc.
  Odszedł a ja odprowadziłam go wzrokiem. Spojrzałam jeszcze, czy nikogo tu nie ma. Nie, jest czysto.

  Michael potem podał mi dokładne dane dziewczyny i chłopaka. Maja ma dziewiętnaście lat, a Kosper dwadzieścia. Musiałam to zrobić... niestety. Bałam się, ale dam radę.
  Mieszkają w Forks, to szmat drogi stąd. Około dwóch godzin. Nikomu o tym przecież nie powiem, gdzie jadę ani nic z tych rzeczy. Cass mnie nie zawiezie, zrobię to po kryjomu.
  Wymyśliłam... To nie najlepszy pomysł, ale jedyny jaki jest możliwy.

  W domu mamy nie było. Jutro sobota, więc mam czas na przemyślenia i szybkie działanie. Najpierw sklep, ale to dopiero na miejscu. Dwie rzeczy miałam w ''kieszeni''. Michael załatwił mi broń. Schowałam je w plecaku.
  Usiadłam w pokoju. Mama wyjechała na weekend, mam luz. Spojrzałam się na lustro które było naprzeciwko.
-Boże. Na co ty się zgodziłaś...? - pomyślałam.

 Późnej nocy ubrałam się tak, by być niezauważoną. Można by powiedzieć, że jestem w stroju nindży. Bo tak było... Miałam na sobie taki strój, śmiesznie w nim wyglądałam, ale za razem moja sylwetka i figura... to było wyraźniejsze jeszcze bardziej niż zwykle.
  Przestałam się bać... mój mózg był tak zrezygnowany, tak zadręczony i wymęczony... że było mu wszystko jedno co robię, ważne, że będę  miała spokój.
  Wszystkie światła w moim domu pogasiłam, ogrodowe też. Wyjrzałam przez okno. Scoot ma zgaszone w swoim pokoju, widocznie wszyscy śpią. Obeszłam jego dom i podeszłam pod jego okno po drodze wiążąc czarne sznurówki czarnych trampek za kostki. Wyprostowałam się, zastanawiałam, jak mogę zwrócić jego uwagę. Tak, muszę uciec z miasta w nocy. Wszyscy mnie znają z kawiarni. Miałam wszystko pięknie zaplanowane, czułam się jak prawdziwy złoczyńca. Wiedziałam, że robię źle, powinnam komuś powiedzieć... ale moja mama jest w niebezpieczeństwie, w tym ja i całe moje życie. To jest jeszcze głupsze, nierozsądne i w ogóle przechodzi ludzkie pojęcie. Ale musiałam. A Scoot tylko pomoże dostać mi się do Forks... nic nie będzie wiedzieć.
  Niczym nie mogłam rzucić w jego okno. Nie miałam jego numeru, no nic. Myślałam dłużej, nadal nic nie wymyśliłam. Pochodziłam po ulicy. Podniosłam trzy korki od coli, przeszłam cicho i zwinnie przez jego płot i przygotowałam się do pierwszego rzutu w okno. Pierwszy. Klasa! No elegancko trafione! Drugi korek... też trafiony. Scoot nadal spał, albo coś. Cisnęłam korkiem prosto w samo okno i wtedy po kilku sekundach otworzył je Scoot. Spojrzał na dół. Zaskoczony, zaspany i zdziwiony nawet nie wiedział co powiedzieć.
-To ty? - zdziwił się i mrużył oczy.
-Możemy pogadać? - szepnęłam. - Potrzebuję twojej pomocy...
-Mojej?
-Tak.
  Zaskoczony zszedł po cichu na dół i otworzył drzwi. Nie zapalał światła. Weszliśmy do pokoju gościnnego, zapalił światło i spojrzał na mnie.
-Co robisz pod moim oknem w stroju nindży o drugiej w nocy?
-Podwieziesz mnie do Forks?
-Słucham?
-Potrzebuje pomocy, właśnie od ciebie.
-Ale kiedy chcesz jechać?
  Spojrzałam na niego znacząco.
-Teraz?! - szepnął tłumiąc w sobie krzyk. - Boże... Jesteś nienormalna. - zaśmiał się.
-Naprawdę potrzebuje pomocy, nikt inny nie może wiedzieć, że... że wyjadę na kilka dni...
-Kilka dni?
-Zrobisz to? Chyba, że... no nie wiem... - spytałam.

-Em... Ech... No... Jezu, dobra. - parsknął. - Ubiorę się...
-Masz prawo jazdy? - spytałam jeszcze.
-Mam, ale samochodu nie za bardzo.
-Załatwię. Czekaj na zewnątrz.
  Wyszłam i wróciłam z samochodem mamy. To czarny terenowiec, który mama mi kupiła na osiemnastkę.
-Skąd tak szybko wytrzasnęłaś samochód? - spytał podchodząc do mnie.
-To mój przedprezent.
-Przedprezent? - powtórzył.
-Wiem, czujesz, że rozmawiasz z jakąś kosmitką...
-Nie codziennie spotyka się dziewczynę pod oknem która rzuca w nie korkami od coli przebrana za nindżę.
  Przemilczałam to i weszliśmy do samochodu.
  Złapał za kierownicę i zaśmiał się.
-Nie wierzę, że się na to zgodziłem. Nie znam cię prawie! Nawet twojego imienia...
-Zuzia. - przedstawiłam się szybko. - Twoje imię znam... - szepnęłam.
  Uśmiechnął się.
-Nie wierzę w to co robię..
  Uśmiechnęłam się i spojrzałam na drogę.

-Pamiętaj. Nie widziałeś mnie... dobrze?
-Ale czemu? Chodzi o Michaela? Tego typa, który się na ciebie uwziął?
-Nie,nie... W ogóle.. skąd wiesz, co mi robi?
-Cała szkoła o tym mówi... Poza tym nikt Ci nie pomaga..
-Boją się, nie chcą się angażować... może to i lepiej. Więc nie widziałeś mnie, nie znasz mnie za dobrze... jakby ktoś pytał. No i w Forks zostawiasz mnie samą.
-Przecież... jezu, ja cię nie znam! - zaśmiał się znowu.
  Ja nic nie powiedziałam. Zgrywałam tajemniczą, to wychodziło mi najlepiej w tej chwili.
  Ruszyliśmy w tą chorą, pozbawioną sensu podróż. W sensie.. pozbawioną sensu dla Scoota.

Od Scotta

-Litości Scott! Mieszkacie obok siebie a nie wiesz jak ma na imię?-nabijał się ze mnie Maks.
-Zdarza się.
-Ja tu widzę historię niczym z komedii "Dziewczyna z sąsiedztwa" -śmiał się.
-Daj spokój. Po prostu byłem ciekawy jej imienia. Tyle.
-A może wpadła Ci w oko?
-Co? Słyszysz co mówisz? Ja i jakaś dziewczyna? Ja i związek? Wiesz że to nie dla mnie.
-Kiedyś musi być ten pierwszy raz.
Przywaliłem mu w ramie.
-E Scott!-usłyszałem Marka.
-Wiem o co chcesz sie zapytać i moja odpowiedź brzmi..-przerwano mi.
-Ale zastanów się jeszcze.. masz potencjał
-Tak.-odparłem.
-Co?
-Wrócę do drużyny.
-Nie wierze! Zgodziłeś się! Super! Dziś wieczorem mamy trening! Trener będzie szczęśliwy! Ale uprzedzam da ci wycisk za to ze odszedłeś.
-Taa jestem tego świadomy.
Chłopaki odeszli a ja znów zostałem sam z Maksem.
-Zgodziłeś się?
-A co mi szkodzi. Za rok kończę szkołę.



Poszliśmy na lekcję.



Po szkole wróciłem do domu. Tym razem nie odbierałem Julii. Zrobi to jej osobisty kierowca. Taa tata wynajął go by uniemożliwić mi łamanie zakazu jazdy z Julką na motorze.
-Scott obiad.-powiedziała Dafne kiedy wszedłem do domu.
-Pachnie przepysznie.
-I tak też smakuje.-powiedziała Julia.
Usiadłem z rodziną do stołu.
-Scott wiem że nie podobał Ci sie pomysł który Ci wczoraj zdradziłem ale sądzę że tak będzie lepiej.
-Wiem.



No dobra... ja sie co do tego nie zgadzałem no ale co mam zrobić? Nie odmówię ojcu. Zraniłbym go oraz po części moją mamę.. tę biologiczną. Musiałem nauczyć się akceptować przyszłość którą miałem przed sobą.
-Wieczorem idę na trening.-powiedziałem.
-Wróciłeś do drużyny?-zdziwił sie tata.
-Tak.
-NIe wiem czy to dobry pomysł.. oderwie Cię od obowiązków..-odparł mój ojciec.
-Scott da radę. Wierzę w to. Zobaczysz Samuel. Wrócenie do drużyny nie jest złym pomysłem.-wstawiła sie za mnie Dafne.
-Obyś miała rację.-odparł.


Trener był zadowolony z mojego powrotu tylko tak jak przewidziałem dał mi niezły wycisk. Jednak mimo to byłem zadowolony że wróciłem. To był dobry wybór.
-I jak Terner?-zapytał Paul.
-Wspaniale!-powiedziałem.






Około godziny 20 kiedy już ogarnąłem się po treningu pojechałem wraz z chłopakami opić mój powrót.

Od Zuzi

 Wstałam rano i złapałam prostownicę do ręki. Odwinęłam czarny kabel który był zawinięty wokół urządzenia i podłączyłam do kontaktu. Czekałam chwilę, aż się nagrzeje. Oczywiście, niszczę swoje włosy... ale czy mnie to w ogóle obchodzi?
  Zawsze byłam tajemnicza, nigdy nie mówiłam o swoich planach, marzeniach... A mam ich sporo. Chcę zwiedzić całe USA... zrobię to. Kiedyś.
  Mama płakała... znowu. Kiedy widziałam jak ma łzy w oczach od razu posmutniałam. Poszłam do niej, do pokoju obok i usiadłam obok.
-Co się stało mamo? Uderzył cię? - spytałam łagodnie.
-Nie... wysłałam go na terapię... policja podejrzewa go o handel narkotykami, zamknęli go.
-To dobrze. - ucieszyłam się. - Przecież będziesz bezpieczna.
-Chodzi mi o twoje dobro.
-Wiem,wiem... ale teraz będzie tylko lepiej.
-Mam kogoś nowego, wiesz?
-Tak? - zdziwiona usiadłam obok niej.
-Tak... znalazłam sobie kogoś... w pracy.
  Mama ma firmę kosmetyczną w Seattle. Zarabia sporo, pewnie poznała kogoś od Gwen, jej przyjaciółki która płaci mi w swojej kawiarni.
-Fajny jest?
-Tak... czekałam aż twój ojciec się stąd wyniesie. Teraz będę sporo w Seattle... ale tutaj będę w tygodniu... na weekend wyjeżdżam.
-No... dobrze. Ważne, że jesteś szczęśliwa. - uśmiechnęłam się i przytuliłam mamę.
  Wróciłam do pokoju. Czyli mama płakała ze szczęścia? Dobrze. Ojca za szybko nie wypuszczą... jeden problem mniej. Chociaż to nie koniec kłopotów z tatą... Tak myślę.
  Prostowałam włosy i czekałam aż Cassidy da mi cynk, że już jest pod domem. Myślałam o marzeniach... czy je kiedyś spełnię? Skąd. Utknę tutaj albo w Seattle lub Nowym Jorku.

  Kiedy byłam gotowa wzięłam jedną z moich toreb na ramię i gotowa wyszłam z domu. Zaraz obok mieszkał niejaki Scott. Był z mojej szkoły, znała go większość. Raczej nie zwracaliśmy na siebie dużej uwagi, chociaż mieliśmy okno w okno.
  Gdy wyszłam z domu przede mną zobaczyłam Cass w swoim czarnym bmw. Spojrzałam w prawo. Tak, Scott właśnie wyjeżdżał swoim motorem do szkoły. Wsiadłam szybko do samochodu, gdy zobaczyłam że chwilowo na mnie zerknął. Schowałam się w samochodzie przyjaciółki i kazałam ruszać.
  W szkole? Klasyk. Michael, Luter i Finn znów mi dokuczają, ale dziś udało mi się im postawić. Chyba odejście ojca wpłynęło na mnie znacząco. Zaczęłam być normalna, zaczęłam być szczęśliwa. Odeszłam od szafki, odwróciłam się i walnęłam w kogoś. Cholera! Ledwo co nie wypuściłam książek z rąk...!
-Uważaj jak łazisz! - warknęłam aż sama siebie zaskoczyłam. - Przepraszam... moja wina.. - spojrzałam w górę.
  Scott ze swoim kolegą. No jasne.
  Z uśmiechem na twarzy uniósł brwi i spojrzał się na mnie z góry.
-Skąd ta agresja?
-Przepraszam. - powtórzyłam głośniej.
-Nic się nie stało. - nadal się uśmiechał.
  Zmierzyłam go, spuściłam wzrok i nic nie powiedziałam.

-Muszę iść... - mruknęłam speszona.
  Najbardziej nieśmiała dziewczyna w szkole.. co za kompromitacja. Nawet przed nieznajomym sąsiadem.
-Czekaj. - zatrzymał mnie Scott.
-Śpieszę się. - nawet na niego nie patrzyłam.
-Jak masz na imię? Nie ładnie tak się nie przedstawić.
-Myślę, że ta informacja jest niepotrzebna dla ciebie, Scott.
-Ty moje znasz...
-Jesteśmy sąsiadami... twój tata czasem głośno cię woła... - spojrzałam na niego w końcu ale tylko na chwilę. - Pa.
  Zniknęłam mu z oczu jak najszybciej mogłam. Cass dopadłam za rogiem jak wchodziła do sali. Jednak gdy po dzwonku wyszłam sama, dopadł mnie Michael i jego dwóch uroczych kolegów.
-Przygotuj się.
-Na co? - spytałam.
-Jesteś potrzebna. Mi jesteś potrzebna.
-O co chodzi? Mam ci pomóc? - parsknęłam.
-Po pierwsze, trochę szacunku. Po drugie... jeśli wypełnisz moje zadanie to wtedy dam ci spokój i zapewnię bezpieczeństwo w szkole.
-To dla mnie nie jest ważne...
-Nie? A może wyjawię wszystkim sekret o twoim ojcu? Na pewno w szkole będzie nowy temacik...
-Skąd wiesz...? - spanikowałam.
  Byłam osobą która mogła szybko się załamać... nawet błahostki mogą mnie złamać. Ale ten mały nieistotny fakt może mnie zniszczyć.
-Nie ważne. - uśmiechnął się. - Pogadamy za dwa dni.
  Przerażona poszłam w swoją stronę.