Od Zuzi

  Poszłam do tego cholernego lekarza. Mama panicznie bała się wizyt u lekarzy i nigdy nie było jej ze mną na wizytach kontrolnych w sprawie mojej tajemniczej choroby. Poszłam więc sama z denerwującym ojcem.
  Traktował mnie jak kalekę. Wszyscy mnie tak traktowali. Wypisałam się ze szkoły, bo nie mam po co zajmować miejsce w collage'u. Szybko dostałam ten świstek papieru a potem pojechałam do lekarza.
  Pan Richard szybko mnie przyjął, obok lewego obojczyka podał mi znieczulenie. Po chwili poczułam tylko szczypanie. Zrobił mi niewielką dziurkę by mógł włożyć tam taką rurkę, która pobiera mi krew i sprawdza wiele rzeczy związane z płucem. Działa to w tym samym czasie, takie rzeczy są dla ludzi którzy są bardzo chorzy.
-Już dobrze. - poklepał mnie lekarz po moim ramieniu.
  Spojrzałam się na niego i uniosłam brwi.
-Chce mnie pan klepnąć w tyłek? - spytałam, a mój ojciec zdębiał i spojrzał się na mnie a potem na lekarza.
-Słucham? - wydusił z siebie dr. Richard. - Skąd!
-To niech pan do mnie nie mówi, jakbym była koniem. - powiedziałam i wstałam z łóżka uciskając wacik na otwór po ssaku.
  Wyszłam z gabinetu lekarza i skierowałam się z ojcem do wyjścia. Szpital był ogromny, był pełen ludzi i lekarzy. Ja jeździłam do szpitala dziecięcego, bo nie mogli przyjąć mnie inni lekarze skoro mam już swojego w szpitalu dziecięcym. Już wcześniej chorowałam na swoją chorobę, dlatego musze tu chodzić.
-Zuzia?! - usłyszałam głos mamy - Czekajcie na dole! Zaraz tam zejdę!
  Mama zeszła z górnego piętra do mnie i taty. Ojciec nie był zachwycony jej obecnością, to było widoczne gołym okiem.
-Przepraszam, że się spóźniłam... był ogromny korek...
-Mamo, wiem, że boisz się lekarzy i tylko kłamiesz.
-Zuziu... - uspokajał mnie tata.
-A ty co? Zamknijcie się. Nie potrzebuję was. Tylko mi przeszkadzacie. Dajcie mi spokój.
  Ruszyłam przed siebie i wyszłam ze szpitala. Spotkałam się z radosną Cassidy. Ciekawe, co ma mi do powiedzenia...?

Od Scotta

Powoli wszystko w sprawie Zuzy do mnie docierało. Będąc tak blisko, przy niej mimo iż ona o tym nie wiedziała. Coś jej dolegało. Była na coś chora. Słyszałem jak w swoim pokoju będąc na pozór sama (no mój duch się liczy czy nie?) powiedziała że nie chce podjąć leczenia. Nie. Nie mogłem na to pozwolić. Musiałem jej dać jakiś znak.. Jakiś jej przekazać że źle robi i że ją bym chciał by podjęła leczenie. Ale jak to zrobić?
Przypomniał em sobie pewien film. W nim tak samo był duch który chciał przekazać swoje ostatnie słowa ukochanej. Pisanie tego na kartce nie wychodziło... Ale to mu a czy że mną będzie tak samo?
Zobaczyłem! Na stoliku kartki. Wziąłem długopis i napisałem na kartce swoje imię.
Zuza leżała na łóżku to nie mogła zwrócić uwagi tu... Tak po prostu. Musiałem więc coś zrobić. Zastukałem parę razy w okno. Udało się! Wstała i podeszła do okna. Zdezorientowana już miała odejść od okna kiedy zobaczyła kartkę. Podniosła ją! Zadziałało!!!!
-Scott? Był tu? Co to za żarty?!
Wyjrzała przez okno. Miała widok na mój dom i okno do mojego pokoju.
Po kręciła głową i wyszła z pokoju a mnie ogarnęła nagła ciemność...

Nic nie widziałem. Jednak po chwili dostrzegłem łóżko. Coś na nim leżało. Podeszłym bliżej i zobaczyłem siebie...
To było dziwne. Byłem blady, oczy miałem zamknięte otoczone sinymi cieniami. Usta miałem blado szare. Wyglądał em jak trup. Jednak od czasu do czasu widziałem jak unosi mi się klatka. Jeszcze żyłem. Jeszcze. To kwestia czasu kiedy moje serce się zatrzyma a wtedy będę na zawsze duchem... albo mój duch umrze pierwszy. Zastanawiał em się czy istnieje możliwość bym wrócił do swojego ciała. Musiałem poszukać jakiegoś sposobu. Musiałem to zrobić dla Zuzy....

Od Zuzi

  Siedziałam na drzewie tak dobrą godzinę a potem gdzieś w głębi lasu usłyszałam wołanie.
-Zuza!!! Boże... Zuza gdzie Ty jesteś?!
-Zuzia!!!
-Cholerna rodzinka się znalazła. - szepnęłam. - naprawdę chciałabym Cię zobaczyć Scott... - szepnęłam.
-Boże... Zuza! Idę po ciebie! - krzyczał brat.
-Wal się. - odkrzyknęlam.
-Odzywaj się do brata! - mówi ojciec.
-Sram na to. - westchnęłam.
  Zeszłam z tego drzewa na ziemię zdenerwowana reakcją swojej rodziny jakbym była nędznym młodzikiem, małym ptaszkiem który nie umie latać a wzbił się na sam szczyt by wyfrunąć choć na chwilę z klatki... a oni nic nie rozumieją i wszystko psują.
  Brakuje mi szczęścia na które juz nie mam najmniejszych szans. Brakuje mi Scotta przy którym pewnie ukrywałabym chorobę ale byłabym szczęśliwa nawet w swojej cholernej chorobie.
  Mój brat był ze swoją narzeczoną... której Nienawidziłam. Mój brat jest realistą, jako jedyna osoba w tej rodzinie coś osiągnął. W sensie... ma dwadzieścia dwa lata i juz założył firmę nawet nie starając się za bardzo na studiach choć tam ma wybitne osiągi. Wstydzi się nas, naszej rodziny, dlatego nie chce nigdzie z nami chodzić, na przyjęcia czy do restauracji. Kiedyś tak wychodzilismy a teraz wszystko się sypnęło. Przez moją chorobę wszystko jest źle.
- Co tam Zuza? - spytała narzeczona brata gdy weszłam do domu.
  Nie odezwałam się, tylko spojrzałam na tę sukę jakbym chciała ją zabić a wtedy wszedł mój brat.
- Ooo... widzę, że się polubiłyście. - skomentował brat.
- Cholernego masz pecha, Alex. - powiedziałam i ruszyłam do swojego pokoju.
  Potem wszedł tata mówiąc mi ze lekarz chciałby mi przestawić sytuacje postępu choroby. Zgodziłam się ten ostatni raz na wizytę u lekarza... ale i tak nie zacznę leczenia. Umrę.

Od Scotta

Szukałem ich. Demonów. Jechałem właśnie busem do miejscowości skąd mnie porwali. Kiedy wreszcie dojechałem do hotelu w którym mieszkałem zacząłem łapać trop. Po dwóch godzinach udało mi się dotrzeć do wielkiem willi. Wszedłem do środka. Było ich tu pełno! Oni mnie widzieli.
-Witaj Scott. Jak tam sie jeszcze żyje?
-Co mi zrobiliście?!
-Odrobina współpracy ze Śmiercią. Chcesz zobaczyć swoje ciało? Mamy je w piwnicy. Ale nie na długo. Śpierć planuje je wyrzucić do najgłębszego miejsca w oceanie. Ale nie martw się. Twoje dni i tak są policzone. Teraz jesteś czymś w rodzaju ducha. Poza ciałem długo nie przeżyjesz. Będziesz coraz słabszy... Jeśli tylko w twoim ciele będzie biło serce. Jeśli twoje ciało umrze pierwsze będziesz mógł żyć w takiem postaci wieki. Ale jeśli twoje ciało będzie żyło to twój duch poza nim długp nie przeżyje a wtedy ty znikniesz poczym twoje ciało umrze. Tak czy siaknie wrócisz do ciała a jeśli nie sprawisz że twoje serce stanie na zawsze.. Długo jako duch nie pociągniesz. Wybór należy do ciebie.
Teleportował mnie gdzieś. Do jakoegoś lasu. Na początku nie wiedziałem gdzie jestem.. I w oge ale kiedy nagle dostrzegłem Zuze na drzewie już nic nie było ważniejsze od tego że ją zobaczyłem. Wspiąłem się do niej. Kiedy już byłem obok niej żałowałem że nie może mnie zobaczyć. Usiadłem pbok niej i ją przytuliłem a ona tylko zachowała się tak jakby zawiał chłodniejszy wiatr...

Od Zuzi

  Siedziałam w fotelu przyglądając się jak mama wpatruje się we mnie z szerokim uśmiechem. Jednak mi wybaczyła błędy przeszłości... albo udaje, bo jestem chora...
-Może Ty jej przemówisz do rozsądku...
-A co jest? - spytała zdziwiona mama - Coś nie tak?
  Spojrzała na ojca jakby chciała go zabić samym wzrokiem. Nienawidzi go, a mój ojciec jej... tylko co takiego mogło się stać między nimi? Zresztą co mnie to.
-Jest chora na...
-Tato! - krzyknęłam zła.
  Poderwałam się z krzesła.
-Musiałem jej powiedzieć to twoja matka!
-Mam to w dupie. Wychodzę.
  Wściekła wybiegłam z domu ignorując fakt, że nie wolno mi się przemęczać.  Poszłam lasu, nie wolno mi się oddalać ani nigdzie samej chodzić ale chciałam się przejść. Siedziałam na wysokim drzewie i patrzyłam przed siebie.  
  Tęsknię za Scottem...
  Za dawną zdrową sobą...
-Tu nie jestem już chora. - patrzyłam w górę. Pogoda była cudowna. - Mogę tu zostać, zamieszkać, zbudować domki z drewna, uprawiać warzywa... żyć od tej całej chorej zatrutej cywilizacji... gdyby był tu ze mną Scott... mógłby ze mną tu zostać... na tym drzewie...
  Dzwonił mój telefon ale nie odbierałam. Zignorowalam wszystko wylaczylam telefon i siedziałam na tej gałęzi i marzyłam... chciałam, żeby Scott wrócił...

Od Scotta

Sporo się pozmieniało. Nie zawarłem paktu z Christianem. Na własną rękę szukałem Zuzy. Dziś rano obudził mnie telefon. Dzwonił tata.
-Hallo tato? Coś się stało?
-Twoja przyjaciółka Zuza wróciła. Własnie był u mnie jej tata.
-Co?! Zuza jest w domu?!
-Tak..
-Wracam do domu.
Rozłączyłem się i wstałem.
Kiedy już wychodziłem z pokoju hotelowego w drzwiach wpadło na mnie 4 facetów. No... Ludźmi oni nie byli co wyczułem od razu.
Rzuciłem jednym z demonów o ścianę. Reszta przygwoździła mnie zaraz do ściany. Długo nie czekałem. Jako że hybrydą byłem już dłuższy czas opanowałem już wszystkie zdolności prawie do perfekcji.
Przemieniłem się w wilkołaka. Rzuciłem demonami jak najdalej po czym ukucnąłem i zawarczałem. Byłem gotowy zabić ich nawet własnymi zębami. To znaczy ich obecne ciała. Wampir i wilkołak w jednym. Przeciwnik nie tak łatwy do pokonania.
Już ruszyłem w ich stronę kiedy całe moje ciało przeszył ból. Upadłem na kolana i straciłem przytomność.

Obudziłem sie na ulicy. Dokładnie na ławce. Nie wiem gdzie byłem. Co tamci mi zrobili? Wstałem i podszedłem do pierwszego przechodnia. 

-Przepraszam może mi Pan powiedzieć jaka to miejscowość?-zapytałem jednak facet ominął mnie po prostu jak ducha. 

Podszedłem do starszej Pani.

-Przepraszam powie mi Pani jaka to miejscowość?

Nic.

Dotknęłam jej ramienia a ta poprawiła sobie szczelniej płaszcz tak jakby nagle zrobiło jej sie chłodno po czym odeszła. 

-Co jest?!

Zobaczyłem sklep na przeciwko. Tam na pewno mnie nie zignorują. 

Kiedy przechodziłem na pasach przez ulicę omal nie wjechał we mnie samochód. Tak jakby mnie w ogóle nie widział. 

Przechodząc obok okna zobaczyłem że... a raczej nie zobaczyłem swojego odbicia! Co jest?! Wszedłem do sklepu.

-Przepraszam jaka to miejscowość?

Ekspedientka nawet na mnie nie spojrzała. Musiałem coś sprawdzić. Podniosłem pierwszą rzecz z szafki.

-Ja sobie to wezmę.-powiedziałem po czym wyszedłem ze sklepu. 

Nic.. nawet nie zwróciła uwagi że ukradłem coś. 

Co jest grane? 

Szedłem prosto chodnikiem nie wiedząc co zrobić. 

Nie wiedziałem gdzie jestem ani co sie ze mną stało. Pierwszą moja myślą było to że umarłem i jestem duchem.. no ale raczej nie prawda? 

Musiałem dostać sie do domu.. 

Od Zuzi

  Siedziałam w kuchni patrząc na siebie w odbiciu ekranu swojego telefonu który dostałam od taty. Tamten stary wyrzuciłam. Tata wszedł do kuchni kierując się do lodówki. Uśmiechnął się do mnie i wziął kubek kawy a potem przysiadł się do mnie.
-Byłem u taty Scotta...
-Kto to Scott? - spytałam mrużąc oczy.
-Jak to... Zuzia, to nie jest śmieszne. - zaśmiał się i tknął mnie w ramię.
  Ja jednak byłam poważna. Patrzyłam się pytająco na ojca czekając na wyjaśnienie.
-Nie żartuję, w ogóle... o co chodzi? Jaki Scott?
-Susa... nie pamiętasz...? Nic...? Mieszka tuż obok...
  Wzruszyłam ramionami.
-Nie wiem kto to.
-Wpadnie twój starzy brat... ale wcześniej jedziemy do lekarza.
-Mówiłam, że nie chcę wizyt u lekarzy ani leków.
-Ale to nie jest normalne, że zapominasz kim jest.
-To mój gwałciciel?
-Słucham?!
-Ach... tato...
-Dobra... Sus... nie ważne... nie ciągnijmy tego. Poznasz go, podobno wraca dziś po południu.
-Mam to gdzieś. - westchnęłam.
-Jesteś inna...
-Może właśnie zdałam sobie sprawę że mam niewiele czasu i może lepiej przygotować na to wszystkich? Mam nadzieję, że nikomu nic nie rozgadałeś o mojej chorobie.
-Nikomu. Przysięgam... ale...
-W dupie mam twoje ale. Idę do pokoju.
  Ruszyłam przed siebie po schodach i wzięłam karton. Pozrywałam ze ścian wszystkie zdjęcia, wrzuciłam do pudełka wszystko co było przeszłością.
  Do pokoju wszedł tata.
-Co robisz?
-Sprzątam śmieci.
-Śmieci? Jeśli tego nie chcesz, ja to wezmę.
  Wzięłam do ręki zdjęcie z Hiszpani sprzed dwóch lat.
-Miałam wtedy piętnaście lat. Wtedy pierwszy raz gwizdnął na mnie chłopak. Zrobiłeś zdjęcie na pamiątkę pierwszego gwizdu.
-Pamiętam. - uśmiechnął się głupkowato.
  Kretyn a nie ojciec.
-Wyrzucam to co chcę.
  Wzięłam swoje sukienki i spojrzałam przez okno gdy poczułam dziwny zapach. Wzięłam kartony i poszłam przed siebie.
-Gdzie idziesz?
-W sąsiednim ogrodzie jest ognisko.
-I co?
-Spalę to co mam spalić.
  Bez słowa przeszłam przez niewielkie ruiny starego, ogrodowego muru Ternerów i podeszłam do beczki w której paliły się gałęzie i jakieś rzeczy. Wrzucałam tam po kolei swoje zdjęcia i inne rzeczy. Na końcu miały pójść te piekielne sukienki których nigdy nie chciałam zakładać.
-Kto tam?! - wyszedł z garażu jakiś wysoki chłopak.
  Zamurowało go.
-Mam nadzieję, że nie przeszkadza ci, że używam twojego ognia do spalenia tych śmieci. - westchnęłam i wrzucałam kolejne zdjęcia.
-Zuza...?
  Spojrzałam po raz kolejny na chłopaka.
-Skąd znasz moje imię?
-Nie pamiętasz mnie...? Nie rób sobie jaj... Jestem Scott... Zuza... martwiłem się...
  Przytulił mnie nagle a ja byłam totalnie zaskoczona.
-Hej,hej! Nie wiem nawet kim jesteś!
-Straciłaś pami... Christian... cholerny...
-Co? Straciłam...?
-Da się ją przywrócić...
-Nie wiem o co ci chodzi, jesteś dziwny. - uśmiechnęłam się słabo.
-Co ci się stało?
-Zadajesz baaardzo dużo pytań. - parsknęłam.
-Przypomnij sobie mnie... proszę... - spojrzał mi w oczy i dotknął mojej dłoni.
  Zemdlałam momentalnie.

  Otworzyłam oczy. Przede mną zobaczyłam... Scotta...
-Żyjesz...? - spytał Scott a ja rzuciłam się na niego.
-Jesteś... - szepnęłam.
-Co się dzieje? Czemu ścięłaś włosy?
  Przypomniało mi się...
  Chemioterapia... ta magiczna błyskawiczna chemioterapia dla tych chorujących ciężko dzieci. Ta tajemnicza formuła... czyli... jest ze mną źle..?
  Milcz i ani słowa więcej, Zuzanno! - pomyślałam.
-A tak jakoś... - szepnęłam. -A co? Wyglądam jak jakiś paź? - zaśmiałam się nerwowo.
-Kłamiesz...
-Nie. - wstałam, a raczej pomógł mi wstać.
-Co się działo z Tobą?
-Porwali mnie... długa historia... a potem... pot... poteeem...em... - spanikowałam i zaczęłam drapać paznokciami skórę na rękach.
-Spokojnie, Zuzia... chodź. Opowiedz mi wszystko dopóki mnie pamiętasz...
-A nie pamiętałam...
-Nie.
-Jak to?
-Christian rzucił zaklęcie żebym się odsunął od ciebie.
-Jesteś wolny...?
-Powiedzmy.
  Usiadłam na krześle.
  Do domu weszła jego siostra.
-Kto to, Scott?
-To moja przyjaciółka, Zuzia.
-Hej. - uśmiechnęłam się do niej słabo.
-Czemu tak wygląda?
-Hah... to znaczy...?
-Taka blada i słaba?
-Właśnie, dlaczego?- poparł pytanie siostry.
-Ja pierwsza pytałam!!! - krzyknęła drocząc się z bratem. - Ale ty jesteś głupi... a ona ładna! To twoja dziewczyna!
-Zaraz cię złapię...! - dopadł ją i zaczął łaskotać.
  Uśmiechnęłam się i spojrzałam na nich.

  Jego siostra uciekła na górę wyzywając go, a gdy zamknęła się w swoim pokoju Scott usiadł naprzeciwko mnie i patrzył na mnie badawczo.
-Coś się zmieniło.
-Wiele rzeczy. - szepnęłam.
-Czemu masz siniaki na szyi? Czemu jesteś taka słaba, poobijana?
-Zgwałcono mnie w Berlinie gdy wyszłam z domu publicznego. Pracowałam tam, a raczej porwali mnie... Christian coś wiedział, a mnie wydał komuś z piekła by mnie wywieźli z dala od Ciebie żebyś myślał, że nie żyję.
-Tak myślałem...
  Niedługo tak będzie... - pomyślałam.
-Zgwałcono cię? Kto to był?
-Nie wiem... Scott...
-Tak...?
-Boję się... boję się wychodzić z domu... torturowali mnie w jakimś szpitalu czy jakiejś korporacji... Boję się... - zaczęłam płakać. - że znowu ktoś mnie zaczepi... i ... zacznie bić... rzucać mną jak... rzeczą... i...

  Scott wstał nagle i przeniósł mnie na fotel. Usiadł a mnie posadził na kolanach. Przytulił mnie mocno i pogładził po plecach delikatnie.
-Nigdy, ale to przenigdy cię nie opuszczę.
-Musisz...
-Co?
  Wstałam wycierając łzy.
-Musisz o mnie zapomnieć...
-Ale... Zuza...!
-Żegnaj...
-Czemu? Zuza!
-Nic mi nie przysięgałeś. Zapamiętaj tylko to. Znajdź sobie dziewczynę godną twojej uwagi. Żegnaj... Scott...
   Straciłam przytomność...

  Obudziłam się w łóżku. To był tylko sen... Nie straciłam pamięci... Cała rozmowa ze Scottem się nie odbyła... nie widziałam go jeszcze... nie wie, że tu jestem... chyba... Boże.. oszaleję...!